กลอนให้กําลังใจ กลอนให้กําลังใจตัวเอง กลอนให้กําลังใจเพื่อน กลอนให้กําลังใจ ยามท้อแท้

ชีวิตคนเรา ยิ่งเรียบง่ายยิ่งมีความสุข
เพราะความสุขนั้น เป็นพี่น้องกับความเรียบง่าย
จงอยู่อย่างคนธรรมดา แต่ใช้ปัญญาอย่างนักปราชญ์
ใช้ชีวิตอย่างธรรมดาให้มากที่สุด หากเรารู้จักยอม
รู้จักหยุด รู้จักเย็น ชีวิตจะราบรื่นขึ้นมาก

อ่านต่อ...

ขอขอบคุณ กลอนให้กำลังใจ โดยคุณ Kittiyakorn Chongyuklang

ประสบการณ์ชีวิต สอนให้เราทันคน

ประสบการณ์ความจน สอนให้คนยิ่งใหญ่

ประสบการณ์ใหม่ ๆ ต้องใส่ใจด้วยตนเอง ฯ

อ่านต่อ...

ขอขอบคุณ กลอนให้กำลังใจ จาก : https://www.facebook.com/pages/%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B8
โดยคุณ เด็กวัด

เกิดเป็นคน ต้องทน ให้เขาด่า จะทำดี หรือทำบ้า มันด่าหมด

ทำดีดี มันก็ด่า ว่าไม่คด ทำเลี้ยวลด มันก็ด่า ว่าไม่ตรง

อ่านต่อ...

ขอขอบคุณ กลอนให้กำลังใจ โดยคุณ สุวิทย์ พวงสวัสดิ์

เเด่ทหารใต้ผู้เสียสละ ผู้ชนะใจตนสมศักดิ์ศรี

วีรกรรมหาญกล้าสดุดี คนไทยพลีชีวีเเละกายใจ.

อ่านต่อ...

ชีวิตนี้ มีไว้ ให้เพื่อชาติ

ชีพไม่อาจ ยืนอยู่ คู่กังฉิน

สัจจะธรรม เร่งเร้า เอาความจริง

ชีวิตจริง ต้องสู้ กู้เมืองไทย

ทิ้งอะไร ก็ทิ้งได้ ไม่อายเขา

ทิ้งใจเรา ไม่สู้ อดสูสิ้น

ทิ้งความคิด อุดมการณ์ ทิ้งความจริง

ทิ้งทั้งสิ้น ทิ้งขาด ทิ้งชาติ...เอย...

ธุลีใจ...

อ่านต่อ...

เมื่อชีวิตหลายร้อยคนบนเส้นด้าย

สิ้นชีพตายด้วยน้ำมือโจรสังหาร

เสียด้วยสงบประสพหนักเพราะหมู่มาร

ความกล้าหาญไม่หมดสิ้นเพราะคนไทย

ด้วยใจรักและคิดถึงทหารใต้

ถึงจะใกล้หรือจะไกลก็ไม่พลาด

ทั่วไทยแดนอิสานเหนือและภาคกลาง

เพราะดวงใจมิคลาดแคล้วให้ทหารไทย

อ่านต่อ...

แอบส่งความห่วงใยไปที่หนึ่ง
ส่งไปถึงผู้คนไม่รู้จัก
ณ มุมนี้มีหนึ่งคนหม่นใจนัก
รุนแรงหนักไม่สงบอบอุ่นใจ

อยู่ทางนี้มีแต่รับข่าวสาร
สิ่งที่อ่านที่เห็นเท็จจริงไหม
เมื่อรับรู้เหตุการณ์ความเป็นไป
ทำได้เพียงทำใจและไตร่ตรอง

แต่ละวันปั่นป่วนล้วนสลด
ช่างรันทดหมดกันพลันเศร้าหมอง
อยากให้หยุดให้จบทบทวนมอง
นั่นพวกพ้องมิใช่หรือที่สิ้นใจ

มิอาจหรอกบอกกล่าวใครเศร้ากว่า
หยดน้ำตาฉันเธอล้วนเอ่อไหล
เธอฆ่าฉันฉันฆ่าเธอเสมอไป
คนข้างหลังขาดใจไปตามกัน

อ่านต่อ...

ขอขอบคุณ กลอนให้กำลังใจ จาก : http://thaipoem.com/forever/ipage/poem146646.html
โดยคุณ คุณหมอกระป๋อง

ดั่งนกน้อยจากรังยังอ่อนหัด
โผบินลัดท้องทุ่งมุ่งตามฝัน
ท่องเที่ยวไปในป่าพนาวัน
ด้วยมุ่งมั่นเสาะหาประสบการณ์

เที่ยวโผนผกหกเหินห่างจากถิ่น
เพียงโบยบินลัดเลาะอย่างอาจหาญ
อุปสรรคน้อยใหญ่ที่พบพาน
ก็เผาผลาญด้วยจิตที่มั่นคง

ดุจนกน้อยจากรังเพียงครั้งหนึ่ง
ครวญรำพึงถึงถิ่นมิลืมหลง
ยังคิดถึงที่เก่าทั้งเผ่าพงศ์
สักวันคงโบยบินสู่ถิ่นเอย

อ่านต่อ...

ขอขอบคุณ กลอนให้กำลังใจ จาก : http://thaipoem.com/forever/ipage/poem146648.html
โดยคุณ อรุโณทัย

๏  สวัสดี...รอยยิ้มที่คิดถึง
ที่เป็นหนึ่งพิมพ์ใจอยู่ไม่หาย
เสมือนรอยลงรัก...ฉลักลาย
ทรงความหมายงดงาม...เมื่อยามมอง

๏  ณ รอยยิ้ม...สบายดีไหม...
ฝากถามไปถึงคนเป็นเจ้าของ
จากวันนั้นผ่านวันตามครรลอง
พาเราสองพบพานแล้วผ่านไกล

๏  แต่โปรดรู้...มีหนึ่งคิดถึงนัก
กี่ร้อยสักอักษรออกปราศรัย
คงมิเทียบเสียงระรัวของหัวใจ
เฝ้ารอใครส่งยิ้มมาอีกครั้ง

๏  รู้ไหมในระหว่างที่ห่างหาย
ความเดียวดายเหมือนเงา..เฝ้าคอยสั่ง
อย่าเลยนะ...อย่าให้เพ้อเพียงลำพัง
อย่าให้ตั้งตาเก้อชะเง้อคอย

๏  แอบยิ้มอยู่ไกลไกล..ใช่หรือเปล่า
หรือแอบเฝ้าเหมือนเคย...ไม่เอ่ยถ้อย
บางครั้งสัมผัสรู้ถึงร่องรอย
ก็ยิ่งพลอยกระวนกระวายใจ

๏  แม้ท้องฟ้าวันนี้...ที่ปรากฏ
จะสวยสดด้วยยาม...สีครามใส
แต่หากมีเมฆขาว-รอยยิ้มใคร
ยิ่งพลอยให้โลกนี้...ชื่นชีวา

๏  ผ่านรอบคืนเพ็ญงาม...เฝ้าถามไถ่
ฝากความไปถึงเขาจันทร์เจ้าขา
หนึ่งคงรออีกคน...ร่วมสนทนา
ก่อนนิทราลากัน..."จงฝันดี"

๏  แม้คืนนี้จันทร์ฟ้าที่ปรากฏ
รอบทรงกรดเรืองแซมเติมแต้มสี
คงเป็นสรวงตื่นตาแห่งราตรี
ถ้าเพียงมีเธอเย้า...ร่วมเงาจันทร์

๏  ปฐมบทความดี...ที่มีให้
คงตรึงใจเสมอกาลที่ผ่านผัน
จึงห่วงหาคำนึงอยู่ถึงกัน
เพียงเธอนั้น..นะคนดี...ทุกที่ไป

๏  คิดถึงนะรอยยิ้ม...
ร่างรอยพิมพ์บรรจงมาส่งให้
พร้อมบทเพลงมอบเคียงเพียงหนึ่งใคร
ฉันดีใจที่มีเธอ...เสมอมา...

อ่านต่อ...

ขอขอบคุณ กลอนให้กำลังใจ จาก : http://thaipoem.com/forever/ipage/poem146649.html
โดยคุณ เพรง.พเยีย

แรงบันดาลใจมันคือสิ่งใดหนอ
รอแล้วรอไม่เห็นพบอยู่หนไหน
สอดสายตาทอดยาวไปแสนไกล
มีแต่ใบไม้ไหวกลางสายลม

หัวว่างเปล่าเคาะดังเสียงก๊องแก๊ง
ถ้อยอักษรแลทื่อแข็งน่าขื่นขม
อยากแต่งกลอนอันไพเราะให้ดูชม
นิ้วม้วนผมเคาะดินสอตาเหม่อคอย

กระดาษว่างมีแต่จุดคาร์บอนแท่ง
เป็นแห่งแห่งประกายคิดดูเสื่อมถอย
หัวด้านศิลป์จากรอยหยักเริ่มไร้รอย
ถอนใจเฮือกเฮือกเฮือกพลอยเหนื่อยใจจัง

นี่นี่คุณ! โปรดช่วยจุดประกายฝัน
ปลดหัวใจให้หลุดพลันจากคุกขัง
ให้ความคิดไหลลื่นดังเขื่อนพัง
เพื่อรังสรรค์งานสร้างสรรค์ให้ชื่นใจ